Her eser bir sanatçıyla başlar, bir ustayla son bulur.

Kelağayı, doğal ipekten bir kare; sıcak balmumuyla elde basılıp bitkilerle boyanıyor. UNESCO zanaatı — "geleneksel kelağayı sanatı ve simgeselliği, kadın ipek başörtülerinin yapımı ve kullanımı" — Kasım 2014’te İnsanlığın Somut Olmayan Kültürel Mirasının Temsili Listesi’ne aldı. Hâlâ Şeki’de ve Basqal’da yapılıyor; Basqal’da üç yüz yıldan eski kalıplarla baskı yapan haneler var.

Hiçbir yanı hızlı değil. İpek dokunuyor, kalıp armut ya da ceviz ağacından oyuluyor, desen balmumuyla bastırılıyor ki boya örttüğü yere geçemesin, ancak ondan sonra kumaş tekneye giriyor. İkinci bir renk, bütün dizinin baştan işlemesi demek. Her aşama elde yapıldığı için iki parça aynı çıkmıyor.

Desenler Azeri değil. On iki ülkeden sanatçılar, okumayı zaten bildikleri bezemeden çiziyor; sonra Şeki’de bir usta oyup boyuyor. Her parça onu çizen sanatçının adıyla yayımlanıyor — geleneğin yapmadığı tek şey bu, çünkü kelağayı âdet gereği isimsiz bir iş.

Bu şallardaki her rengin ve motifin arkasında bir okuma var. Mavi, kırmızı ve oxra altını şifa renkleri. Al, geline verilen. Yedi renkli iş zanaatın tavanı. Parçaların Azerice adlandırılmasının sebebi bu; koleksiyonlar da geleneğin kestiği gibi kesiliyor: motife ve renge göre.