Aksesuarlar

Tane tane, elde işlenmiş broşlar. İpek değiller, boyanmış da değiller — aynı atölyelerin yaptığı öteki şey. Burada olmalarının sebebi, bir şalın yakayı bitirdiği gibi bir ceketi bitirmeleri.

Her biri bir zemin üzerine, tek oturuşta işleniyor; bu yüzden hiçbirinde boncuklar tam olarak aynı sırayla durmuyor. Motifler şalların adlandırıldığı sözlükten geliyor: buta, çiçek başları, nar.

Küçük, iğneli ve buradaki her şeyle aynı sayıda üretiliyorlar — yani çok değil.

Bu bir işleme, boyama değil. Cam boncuk, inci ve kristal, keçe üzerine tek tek işleniyor ve parçanın arkasına iğne takılıyor. Hiçbir yeri basılmıyor, kalıplanmıyor, dökülmüyor; tek alet iğne ve hızlanmanın tek yolu daha az boncuk kullanmak.

Parça tek oturuşta kurulduğu için boncuklar iki kez aynı sırayla düşmüyor. Aynı tasarımın iki broşu, bir dikiş sırasının başka bir dikiş sırasından ayrıldığı gibi ayrılıyor — az ve her yerinde.

Broşlar da şallar gibi adlandırılıyor: Azerice bir ad, her dilde çevrilmeden bırakılıyor ve parçanın neyi betimlediğinden alınıyor. Figürün kendi hikâyesi varsa — Qobustan’ın kaya oymaları, çocuk masalından Tıq-Tıq Xanım, bereketi ve yılın dönüşünü temsil eden nar — ad, o hikâyenin adı oluyor.

Motiflerin kendisi ipeğin adlandırıldığı sözlükten geliyor. Nar, yaprak, çiçek başları ve kuşlar; hepsi armut ya da ceviz ağacına oyulmuş kelağayı kalıplarında var. Burada balmumuyla basılmak yerine cama oturtulmuşlar. Aynı resim, başka bir elin başka bir tezgâhta yaptığı.

Keçe üzerine boncuk işi su istemez. Kuru tutun, parfüm ve saç spreyi değdirmeyin, ince örgü ya da ipek yerine iğneyi taşıyabilecek bir kata takın. Bir kutuda düz saklanırsa, uğruna aldığınız ceketten uzun ömürlü olur.

Bunlar da buradaki her şeyle aynı küçük sayılarda üretiliyor. Biri gittiğinde gitmiş oluyor; bir öğleden sonrada elde işlenmiş bir parçanın ikinci baskısı yok.